AuNPoMM

ผมเป็นกระต่ายตัวเล็กๆที่เพิ่งเกิดครับ

พอผมเกิดมาก็ถูกเลี้ยงในคอกเล็กที่มีกระต่ายอยู่ไม่กี่ตัว

ผมรู้สึกว่าผมยังไม่มีขน ตัวเล็กกระจิดริด มองอะไรก็ไม่ชัดเอาซะเลย

มีคำถามมากมายในหัวของผมแล้วผมก็ได้รู้อะไรๆมากขึ้นในทุกๆวันที่ผมเติบโต

และในวันนี้ ผมก็ได้รู้อีกเรื่องนึงครับ

กระต่ายตัวโตที่เธอป้อนอาหารให้ผมอยู่ทุกวัน เธอมองผมด้วยรอยยิ้ม

“คุณมองผมทำไมกันฮะ?”

“ฉันเป็นแม่ของเธอไงละ” เธอกระโดดเข้ามาก่อนจะนั่งลงใกล้ๆ

“แม่ของผม?” แม่ แม่คืออะไรกันละ

“ฉันให้เธอเกิดมาไงละ” เธออธิบายให้ผมฟัง

“แล้วทำไมผมไม่เหมือนคุณละ แล้วก็ตัวอื่นๆที่อยู่ในนี้” ผมกวาดสายตามองไปรอบเพื่อให้เธอมองตาม

“เธอเหมือนพ่อของเธอ แต่ทุกๆตัวเหมือนกับฉันที่เป็นแม่ไงละ”

“ผมเหมือนพ่องั้นหรอ?” พ่อคืออะไรอีกละ

ยังไม่ทันที่ผมจะได้รู้ว่าพ่อคืออะไร ก็มีอะไรแปลกๆยื่นเข้ามาอุ้มผมขึ้นไป แม่ของผมกระโดดไปอีกมุมของคอกแล้วกั้นทุกๆตัวไว้อย่างเกร็งๆ

ผมไม่เข้าใจอะไรเลยในวินาทีนั้น แต่ผมก็รู้สึกกลัวนิดหน่อย

พอมองไปรอบๆก็มีตัวอะไรก็ไม่รู้ตัวใหญ่ๆที่ดูใหญ่มากกว่าแม่ของผมมากๆเดินกันเต็มไปหมด ซึ่งผมได้ยินบางตัวบอกมาว่าพวกนั้นเรียกว่า ”คน”

ตัวของผมกำลังสั่นครับ สั่นมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเพราะเพราะที่ผมถูกอุ้มอยู่หรือว่าเพราะผมรู้สึกกลัวมากเกินไป

“ตัวนี้สีสวยแล้วก็โตพอที่จะขายแล้ว เอาไปไว้หน้าร้านที”

ผมถูกส่งต่อให้ไปวางหน้าร้าน พอมาถึงผมก็ถูกส่งไปนอนในคอกแต่ที่คอกนี้ไม่เหมือนที่ที่ผมเคยอยู่มาก่อน

ที่นี่กว้างกว่าและมีพวกผมน้อยกว่านั่นทำให้ผมยังคงตื่นกลัว ที่นี่ทุกตัวดูเหนื่อยอ่อน ไม่มีแรง และดูเหมือนจะหมดอาลัยตายอยาก

ผ่านไปหลายวัน ผมยังอยู่ที่เดิม แต่มีบางตัวถูกอุ้มออกไปแล้วไม่ได้กลับมาอีก

ในคืนหนึ่งที่ผมกำลังจะนอนก็มีคนที่เคยอุ้มผมออกมาเดินมาหาพวกผมที่คอก เขานั่งลงใกล้ๆแล้วพูดออกมา

“พวกแกจะต้องมีเจ้าของในเร็ววันนี้แน่” เขาพูดออกมาด้วยรอยยิ้มบางๆ มันเป็นประโยคที่ผมไม่เข้าใจแต่ก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจ

จบประโยคเขาก็เดินจากและในเช้าวันต่อมาชีวิตทั้งชีวิตของผมก็เปลี่ยนไป

ผมถูกอุ้มไปวางบนกระจกใส มีคนสามคนเข้ามายืนใกล้ๆและมองผมอย่างมีความสุข

“ดีใจมั๊ยกระต่ายน้อยมีเจ้าของแล้วนะ” หนึ่งในนั้นบอกผม

“ผมต้องดีใจด้วยหรอ?” ผมถามกลับไปแต่ดูเหมือนเขาจะไม่เข้าใจ

ผมถูกอุ้มไปใส่ในกล่องกระดาษเล็กที่มีรูพอให้ผมมองด้านนอกได้ ผมรู้สึกเหมือนโดนเหวี่ยงไปมานิดหน่อย เพราะเขากำลังเดินอยู่

“เอ๊ะ!? ไนน์เขาฉี่ใช่มั๊ย” เสียงที่ติดจะแหลมแต่ไม่บาดหูดังขึ้นใก้ๆผม

“ใช่ฮะ ผมฉี่” ผมตอบกลับไปแต่ก็ไม่มีใครเขาใจผมเลย

“ช่างก่อนเถอะ รีบกลับบ้านไม่ใช่หรอ ขึ้นแท็กซี่เอานะ” อีกเสียงที่นุ่มกว่าดังรอดเขามา

“อืม งั้นไปนะ”

“บาย”

ผมถูกวางลงเบาๆแล้วกล่องก็ถูกเปิดออก

“สวัสดีนะหนูน้อย” เสียงของเธอซึมเขามาในหูของผมช้าๆพร้อมกับดวงตาของผมที่ฉายภาพของเธอระบายร้อยยิ้มกว้างมาที่ผม เธอเป็นเจ้าของเสียงแรกที่ผมได้ยิน

“สวัสดีฮะ” ผมมองเธออย่างหวาดระแวงและดูเหมือนเธอจะรู้ตัวเธอ

เธอเงียบไปราวกับรอคอยอะไรสักอย่าง แล้วจู่ๆเธอก็ยื่นมือมาจะแตะตัวผม ผมกระถดตัวหนีทันทีรอรับสัมผัสที่จะเกิดขึ้นแต่แล้วมันก็ไม่เกิดขึ้น

เธอแค่เพียงลดมือลงแล้วปิดกล่องช้าๆ ผมนั่งอยู่กล่องนั่นสักพักหนึ่งแล้วผมก็ถูกเหวี่ยงอีกครั้งฝากล่องถูกเปิดขึ้นอีกครั้งในที่ที่เธอคนที่พาผมกลับมาเรียกมันว่า “บ้าน”

สถานที่ที่จะเป็นสิ่งที่ผมต้องพึ่งพิงตลอดจนจบชีวิต

(\ /)
( . .)
c(")(")

Talk

ปล่อยบล็อกร้างมานานข้ามปีแล้วมาอัพจะมีคนเห็นกันบ้างมั๊ยคะ

กรุณาคอมเม้นต์เล็กๆ(?)บ้างก็ดีนะคะ

ขอบคุณคะ